มีอยู่แล้ว แต่ก็ไม่เห็นเคยใส่ใจ
ในตอนที่มีใคร เห็นเธอแค่หางตา
เพิ่งเข้าใจในวันที่เสียใจ เสียทั้งน้ำตา
ไม่เหลือใครๆ เหมือนเคยมา
เป็นช่วงเวลาที่มืดมน

แต่กลับเป็นเธอที่เคียงข้างฉันยืนยันไม่ทิ้งไป
ก็เพิ่งเข้าใจในวันที่ทุกข์เกินทน

เธอ นั้นเป็นเสมือนดวงดาว
ที่คอยส่องแสงพร่างพราว
ชัดเจนสว่างไม่จางหายไป

ต้องรอ แสงไฟมืดมิดลงไป
ฉันจึงจะได้เข้าใจ ว่ายังเหลือใคร
ยิ่งมืดเท่าไร ยิ่งเห็นดวงดาวชัดเจน

ไม่เจ็บช้ำ ก็คงไม่ซึ้งคำปลอบใจ
ในวันที่ยืนไหว แขนใครจะสำคัญ
ไม่เหว่ว้า ก็คงไม่สนคนข้างๆ กัน
เพิ่งรู้ในวันที่ใจส%